ترانه شرقی

مادر مرا تنها نگذار

sinaaghazadeh1 — Thu, 26 Jun 2008 04:35:18 GMT

روي صندلي نشسته و منتظر آمدن قطار (مترو) است. بعد از مدتي قطار از راه مي رسد. همه سوار مي شوند. مردمان زيادي درقطارند. با دسته فال حافظ در مترو شروع به قدم زدن مي كند. به هركس كه مي رسد مي گويد:( تو رو خدا يه فال بخرين . خدا هر چي مي خوايد بهتون بده.) اما همه مردم اهميتي نمي دندو با دستشان كنارش مي زنند. بعد از مدتي دخترك با نااميدي در گوشه مي نشيند. اشك در گوشه ي چشمان دخترك جمع شده است. ناگهان صدايي مي شنود. انگار كسي دارد او را صدا مي كند. سرش را بر مي گرداند. چشمش به مردي بلند قامت مي افتد. جلو مي رود و مي گويد :(بله آقا با من كاري داشتيد ؟)مرد در پاسخ دخترك مي گويد :(آره ، مي خواستم يكي از فال هايت را بخرم.)دخترك از شنيدن اين حرف بسيار شاد مي شود. سريع يك فال به مرد مي دهد و مي گويد :(بفرماييد آقا.)مرد فال را مي گيرد و پولي در كف دست دخترك مي گذارد. دخترك با شادي از مرد تشكر مي كند و از او دور مي شود. تقريبا ظهر شده بود و دخترك گرسنه بود. اما پولي نداشت كه بخواهد چيزي بخورد. قطار ايستاد و همه از قطار پياده شدند. دخترك از مترو پياده مي شود و راهي خيابان ها مي شود. همين طور كه داشت در خيابان قدم مي زد چشمش به رستوراني بزرگ افتاد كه مردمان زيادي در آن جا بودند. دخترك با حسرت به رستوران نگاه مي كرد كه مردي را ديد كه داشت او را صدا مي كرد. دخترك جلو رفت و گفت :(بله آقا.) مرد گفت:( هر كدام از اين ها را چقدر مي فروشي.)دخترك پاسخ داد :(500 تومان آقا.)مرد مي گويد :(پس يك دونه فال به من بده.)دخترك در حالي كه هنوز يك چشمش به رستوران بود يك فال به مرد داد و پولش را گرفت.نهار اما نخورد چرا كه بايد قرص هاي مادرش را مي خريد. مدتي در خيابان ها اين طرف و آن طرف رفت تا به پاركي زيبا رسيد. دخترك بسيار خسته شده بود. براي همين بر روي نيمكتي دراز كشيد و خوابيد. اما پس از مدتي صدايي شنيد. چشمانش را باز كرد. مردي كوتاه قامت را در برابر خود ديد. دخترك گفت:( بله آقا ، چيزي مي خواستيد؟) مرد در پاسخ گفت:(دختر جون اينجا نمي توني بخوابي از اين جا پاشو.) دخترك با ناراحتي از آن جا پاشد و رفت. خورشيد هم ديگر داشت غروب مي كرد. دخترك فال فروش هم به سمت خانه اش به راه افتاد. او پس از مدتي به خانه اي كوچك و قديمي رسيد. در را باز كرد و داخل خانه شد. در خانه مادرش را ديد كه در گوشه اي بد حال افتاده بود. دخترك به كنار مادرش رفت. مادر با صدايي لرزان از دخترش پرسيد :(امروز كارت خوب بود؟)دخترك گفت :(نه مادر فقط دوتا فروختم .)و بعد سرش را پايين انداخت.

مدتي به همين شكل گذشت .هر روز حال مادر دخترك بدتر مي شدتا اين كه يك روز چشمانش را بست و براي هميشه دخترك را تنها گذاشت.

دخترك ديگر تنهاي تنها شده بود و ديگر كسي را نداشت. دخترك هم كم كم داشت از گرسنگي از بين مي رفت. تا اين كه وقتي يك شب از خواب بيدار شد نمي توانست از جايش بلند شود. حتي نمي توانست فرياد بزند و كمك بخواهد. براي همين چشمانش بست. در برابر چشمانش عكس مادرش را مي ديد. انگار واقعا دارد مادرش را مي بيند.مادرش داشت جلو مي آمد. دخترك را بغل كرد. چه آرامش خاصي داشت. دخترك گفت:(مادر مرا تنها نگذار.)و . . . . .

چشمان همیشه بسته پیرمرد

sinaaghazadeh1 — Tue, 17 Jun 2008 18:24:18 GMT

باران شديدي گرفته بود. پيرمرد از پشت پنجره به بيرون نگاه كرد. رهگذراني را ديد كه با عجله به هر طرفي مي دوند و هر يك چيزي را روي سر كشيده اند تا خيس نشوند.

باران زيبايي مي باريد و شاخه هاي درخت جلوي پنجره را نوازش مي داد. پير مرد به باران نگاه كرد و به ياد گذشته ها افتاد. مدتي بعد باران بند آمد و آفتاب هم كم كم خود را نشان داد. پيرمرد پالتو اش را پوشيد و از خانه بيرون رفت. به سمت پارك كوچكي در نزديكي خانه اش . در پارك بر روي نيمكت چوبي اي كه زير درخت بود نشست و به ياد روز هاي جواني اش افتاد كه پدر و مادرش زنده بودند. پيرمرد دست در پالتوي خود كرد و كاغذ و قلمي كه با خود آورده بود در آورد. پيرمرد شروع به كشيدن منظره اي كه در پارك مي ديد كرد. نقاشي تنها سرگرمي او بود. پيرمرد دوست و آشنايي نداشت و تنها زندگي مي كرد. او هر روز به پارك مي رفت و منتظر عشق قديمي اش مي شد. عشقي كه سال ها پيش از دست داده بود اما او هرگز نمي خواست اين مسئله را فراموش كند. مدتي بعد پير مرد به سمت خانه اش حركت كرد. دقايقي بعد پيرمرد به خانه اش رسيد. پالتو اش را درآورد و بر روي صندلي چوبي اي كه در كنار شومينه اي چوبي بود نشست و مثل هميشه شروع به خواندن كتاب كرد.در حال خواندن كتاب بود كه صداي زيبايي به گوش مرد رسيد. پير مرد كتابش را كنار گذاشت و به كنار پنجره رفت. پرده را كنار زد و به بيرون نگاه كرد. انگار در لابه لايه شاخه ي درخت پرنده كوچك بود كه داشت آواز مي خواند. آواز زيباي پرنده پير مرد را به ياد عشق قديمي اش انداخت. عشقي كه هيچ وقت به آن نرسيد. پيرمرد مدتي به آواز پرنده گوش داد. بعد بر روي تختش دراز كشيد و به اميد بازگشت روياهاي از دست رفت به خواب رفت. فرداي آن روز با صداي هميشگي ساعت از خواب بيدار شد. انگار آن روز هم مانند روز هاي قبل بود. پيرمرد صبحانه ي كمي خورد و به كنار پنجره رفت. ناگهان چشمش به دختر زيبايي افتاد كه بسيار شبيه عشق قديمي اش بود. انگار داشت براي پيرمرد دست تكان مي داد. پيرمرد با ديدن او سريع لباس هايش را پوشيد و به سمت بيرون رفت. اما در بيرون كسي را نديد. پيرمرد مدتي به اين طرف و آن طرف نگاه كرد اما خبري نبود. پيرمرد با ناراحتي در حالي كه اشك در گوشه ي چشمانش جمع شده بود به خانه اش بازگشت.

در خانه بر روي تختش دراز كشيد. پيرمرد با اميد به اين كه ديگر چشمانش را باز نكند چشمانش را بست و....

آيا كسي نيست كه عشق گمشده ي مرا ديده باشد؟

sinaaghazadeh1 — Fri, 13 Jun 2008 12:39:18 GMT

قدم مي گذارم

در كوچه پس كوچه هاي شهر

و فرياد مي زنم

عشق را فراموش كرده ام

در برابر آينه مي ايستم

غرق مي شوم در روياهاي از دست رفته

آري ، من عشق را فراموش كرده ام

اما نگاه خسته ي تو را فراموش نكرده ام

عشق را فراموش كرده ام

اما آن پرنده ي كوچك را به خاطر دارم

كه پرواز مي كند

در آسمان روياهاي از دست رفته

عشق را فراموش كرده ام

اما من دخترك كوچك را فراموش نكرده ام

كه نگاه خسته اش روياها را از ياد برده است

به پرواز در مي آيم به همراه پرنده ي خسته

تا فرياد بزنم عشق گم شده ي خويش را

آيا كسي نيست كه عشق گمشده ي مرا ديده باشد؟

در كوچه پس كوچه هاي شهر

تنهايي نگاهم را دوست نمي دارم

sinaaghazadeh1 — Tue, 10 Jun 2008 19:54:18 GMT

خورشيد غروب مي كند

در پس ابر هاي نگاهت

هم آواز مي شوم با پرنده ي كوچك

و مي خوانم تنهايي نگاهم را

اما دوست نمي دارم نگاهم را

خورشيد غروب مي كند

و من هم همچنان تنها هستم

و ديگر نمي توانم

از قلم ها سرازير شوم

چون تنهايي نگاهم را دوست نمي دارم

عشق چه واژه ي غريبيست

sinaaghazadeh1 — Sat, 07 Jun 2008 18:22:18 GMT

پرستو هاي كوچك

در دور دست ها به پرواز در مي آيند

تا بخوانند تمام نگاهت را

و من در برابر آيينه مي ايستم و فرياد مي زنم

كه عشق چه واژه ي غريبيست

من مي خوانم تمام نگاهت را

اما من عشق را گم كرده ام

چون من خود را گم كرده ام

من مي خوانم تمام نگاهت را

اما ديگر پرستو هاي كوچك مرده اند

و من چشم هايم را مي بندم

تا هم آواز شوم با پرستو هاي كوچك

خانه ی گورکن برای پسرک

sinaaghazadeh1 — Tue, 03 Jun 2008 11:45:18 GMT

گوركن پير در گوشه اي نشسته و به رهگذران نگاه مي كند .ناگهان چشمش به پسر بچه اي فقير مي افتد كه آن طرف خيابان مشغول گدايي كردن بود .گوركن پير از جايش بلند مي شود و به آن طرف خيابان مي رود .وقتي به پسرك مي رسد به چشمان او خيره مي شود. در چشمان پسرك اشك جمع شده بود. بعد دستش را مي گيرد و به گوشه اي مي برد و از او مي پرسد چرا داري گدايي مي كني ، اصلا بگو بينم تو خانواده داري ؟

پسرك در حالي كه اشكهايش را پاك مي كرد با صداي پر از غم پاسخ داد: نه ،خانواده من چند سال پيش در زلزله مرند مردند و تنها كسي هستم كه در خانواده زنده ماندم . بعد از آ ن حادثه به اين جا آمدم و مجبور شدم گدايي كنم .

گوركن با ناراحتي گفت :با من بيا ،خانه ي كوچكي دارم .مي توانيم با هم زندگي كنيم . پسرك با شادي اين پيشنهاد را قبول كرد . دست هم را گرفتند و به سمت خانه راه افتادند. پسرك آنقدر غرق شادي بود كه مسير را نديد . وقتي وارد خانه شدند پسرك متوجه ساعت قديمي شد و بعد از گوركن شنيد كه اين ساعت يادگار پدرش است .تنها يادگار. از پير مرد شنيد ساعت زيبايي است . پسر گ گفت: واقعا زيباست.

هوا به آرامي داشت تاريك مي شد، گوركن هم گرد سوز زنگ زده را برداشت و براي مدتي از خانه خارج شد. بعد از برگشت از پسرك پرسيد :تو وقتي به اين جا آمدي دنبال كار هم بودي ؟پسرك در پاسخ گفت : نه . گور كن پرسيد چرا. خيلي جا مي تواني كار پيدا كني . پسرك جوابي نداد ولي بدنبال كار گشت ولي شب نااميد به خانه برگشت. گوركن به يادآورشد نبايد نااميد شوي چون اميد مانند ستاره ي درخشان مي ماند كه راهنمايي مي كند و نااميدي اين ستاره را خاموش مي كند . پسرك به حرفهاي پيرمرد فكر كرد و فردا دوباره د نبال كار گشت .عصر خوشحال به خانه آمد و با فرياد اطلاع داد كه كار پيدا كرده است . اما كسي جوابش را نداد . ديد گوركن پير گوشه اي افتاده و چشمهايش هم بسته بود . پسرك جلو رفت و تكه كاغذي را كنار گوركن ديد و آنرا خواند: من شادي در خانه در چشمهايت ديدم . خوشحالم كه اين خانه از اين به بعد مال توست . با اين كار براي هميشه ستاره اميد را درچشمان تو پديدار كنم. پسر ساعت را ديد كه از كار افتاده است.

مي خوانم تمامي نگاهت را

sinaaghazadeh1 — Sun, 13 Apr 2008 09:04:18 GMT

پسرك بر روي صندلي قديمي اش نشسته بود كه ناگهان صداي در به گوشش ميرسد.به سوي در چوبي اش مي رود و در را باز مي كند اما كسي را پشت در نمي بيند.دوباره مي رود و بر روي صندلي اش مي نشيند.در حالي كه دارد كتابي را مي خواند صداي زيبايي مي شنود .به سمت پنجره مي رود ،پرده را كنار مي زند و به بيرون نگاه مي كند اما چيزي نمي يابد.به اتاقش مي رود و بر روي تختش دراز مي كشد.چشمانش را مي بندد و خوابش مي برد.در خواب پرنده اي كوچك را مي بيند كه بر روي شاخه اي نشسته است.پرنده به پسرك خيره شده است.پسرك سرش بر مي گرداند و چشمش به دختر بچه اي مي افتد كه بر روي نيمكتي نشسته است و چشمش را به افق دوخته است.پسرك بعد از تماشاي اين منظره ها از خواب مي پرد.به آتش زيباي بخاري اش نگاه مي كند .بعد از مدتي از جايش بلند مي شود.كاغذ و قلمي را بر مي دارد و شروع به نوشتن مي كند :

مي خوانم من مرگ را

مي خوانم تمامي نگاهت را

در حالي كه تو چشم به راه مرگي

تا بيايد در و در بزند

و تو را از خواب عميقت بيدار كند

من مي خوانم مرثيه ي مرگ را

در حالي كه منتظر خواندن پرنده اي

پرنده اي گم گشته در روياهاي بي سر پناه

من مي خوانم مرگ را

من مي خوانم ابهت چشمانت را

اماتوهنوز چشم به راه پرنده اي

پرنده اي كه در جاده ي روياها

آوازش را تمام كرد

و در زير باران چشمان بست

تا به خوابي عميق فرو برود

بعد از تمام شدن نوشته ها پسرك پالتويش را برداشت و از كلبه ي كوچكش بيرون رفت.در جلوي كلبه اش درخت بزرگي بود.درختي كه پوشيده از برف شده بود.ناگهان چشمش به پرنده ي كوچكي افتادكه بر روي درخت نشسته بود و داشت آواز زيبايي را مي خواند.پسرك با پايان يافتن آواز پرنده به راه افتاد و به پاركي كه پشت كلبه اش بود رفت.هوا آن روز بسيار سرد بود ودانه هاي ريز برف هم شروع به باريدن كرده بودند.پسرك در پارك شروع به قدم زدن كرد.دستان كوچكش تقريبا يخ زده بودند.پسرك پس از كمي قد م زدن به كلبه اش بازگشت.دركلبه اش پس از در آوردن پالتو اش رفت و در كنار بخاري كوچكش نشست.پسرك بعد از اين كه كاملا گرم شد برروي تخت خوابش دراز كشيد و به خوابي عميق فرو رفت.

سفر به دیروز بر بال خیال -1

sinaaghazadeh1 — Sat, 15 Mar 2008 18:28:18 GMT

نگاه خسته ام سوار بر امواج رويا حركت مي كند.در كوچه ها و خيابان ها مي رود تا به مكاني غريب مي رسد.چشمانم آسايشگاهي را در مي يابد كه بر سر در آن نوشته شده است (آسايشگاه نگاه هاي خسته).وارد آسايشگاه ميشم و ده ها پيرمرد و پيرزن را مي بينم كه تنها همراهشان سكوت است.به نزديكي يكي از آن مي روم.پيرمردي كه تمام نگاهش به درختي بزرگ دوخته شده است.در كنار پيرمرد بر روي نيمكتي مي نشينم و به چشمانش نگاه مي كنم.چشمانش پر از اشك بود.چشماني كه براي من آوازي عجيب مي خوانند.در كنار دستان پيرمرد ساعتي بود كه انگار من را مي خواهد با خود به جايي ببرد.چشمانم را مي بندم و وقتي باز مي كنم خود را در مكاني غريب مي يابم .ناگهان پسر بچه اي را مي بينم كه دارد گريه مي كند.به نزديكي او مي روم وبه چشمانش نگاه مي كنم.اشك هاي زيبايش مانند اشك هاي آن پيرمرد است.با خودم فكر مي كنم و مي فهمم كه من همراه آن ساعت قديمي پي در جاده ي تاريخ كذاشته ام و به دوران كودكي آن پيرمرد رسيده ام.به پشت سرم نگاه مي كنم.ناگهان دري كه پشت سرم بود باز شد و مادر آن پسر بچه بيرون آمد.مادر جلو آمد و كنار پسر بچه نشست .پسر ر ا بغل كرد و بعد گفت :(نكند دوباره پدرت كتكت زده است.)پسر را كنار حوضي كوچك برد و دست وصورتش را شست. ناگهان در خانه باز شد و پدر پسر بچه وارد خانه شد و به داخل اتاق رفت .كمي بعد صداي در شنيده مي شود .پسر بچه در را باز مي كند.پشت در دوست پسر بچه است .آن ها با هم سلام و عليك مي كنند و دوست پسر بچه به او مي گويد :(بيا بريم بازي كنيم .)پسر هم قبول مي كند و همراه دوستش مي رود .ناگهان احساس مي كنم دوباره دارم صداي ساعت را مي شنوم.چشمانم را مي بندم و وقتي چشمانش را باز مي كنم و مي بينم كه باز با رويا هايم سفركرده ام و به پيش پيرمرد غريب برمي گردم.پيرمرد با زحمتي فراوان مي ايستد و دستش را به سمت درختي كه كنارش بود دراز مي كند و سيبي درشت از درخت جدا مي كند .ساعت قديمي اش را بر مي دارد و به داخل آسايشگاه بر مي گردد.اما من همراه او نمي روم و دوباره سوار روياهايم مي شوم و به راه مي افتم.همين طور كه دارم مي روم چشمم به ساعت يازي قديمي اي مي افتد.به داخل ساعت سازي مي روم .ساعتي بسيار قديمي و زيبا در گوشه اي از ساعت سازي افتاده است.به كنارآن ساعت مي روم و به صداي تيك اكش گوش مي دهم .انگار دارم به اپرايي زيبا گوش مي دهم .ناگهان دري كه پشت مغازه بود باز شد مردي ميان سال از آن خارج شد.به چشمان مرد نگاه مي كنم .مرد دارد گريه مي كند.چشمانم را مي بندم وقتي باز مي كنم

مرثیه مرگ

sinaaghazadeh1 — Fri, 15 Feb 2008 09:54:18 GMT

ازخواب بيدار شد.حس عجيبي داشت .خود را تنها تر از همه ي روز ها مي دانست.نگاهي به دريا انداخت.انگار امواج دريا هم مثل پسرك غمگين بودند.انگار دريا هم گريه مي كرد.دريا هم مانند بچه اي كوچك براي روياهاي از دست رفته اش گريه مي كرد.پسرك بر روي پاهاي كوچكش ايستاد وبه راه افتاد.با هر قدمي كه به جلو مي رفت غمگين تر مي شد.چشمش به تخته سنگ بزرگي افتاد.رفت وكنار تخته سنگ نشست.پسرك سرش را بر روي سنگ گذاشت.انگار كسي داشت برايش داستاني مي گفت،داستان مرگ.داستان روياهاي از دست رفته.پسرك به آسمان نگاه كرد.ناگهان چشمش به دو پرنده ي كوچك افتاد.پسرك احساس كرد آن دو پرنده مي خواهند چيزي به پسرك بگويند.اما ناگهان آن دو پرنده در افق گم شدند.پسرك داشت به آن دو پرنده فكر مي كرد كه چشمش به مردي افتاد كه لباس جنگي برتن داشت.مرد خسته و زخمي بود.پسرك سعي كرد آن مرد را صدا كند اما مرد صدايش را نشنيد.ناگهان مرد شروع كرد به حرف زدن.مرد داشت مرثيه اي مي خواند.مرد داشت مرثيه ي مرگ را مي خواند.بعد هم به سوي دريا رفت و به داخل آب رفت.بعد از مدتي هم در دريا غرق شد.پسرك حسي عجيب داشت.بر روي پاهايش استاد و به راه افتاد.پسرك ديگر نمي توانست راه برود اما به هر زحمتي بود به جلو مي رفت.اما ناگهان به زمين افتاد.ديگر نمي توانست تكان بخورد.ناگهان آن دو پرنده را ديد كه روي شاخه اي نشستند و شروع به خواندن كردند.آن ها هم مانند آن مرد غريبه مرثيه ي مرگ را خواندند. پسرك بسيار خسته بود.براي همين چشمانش را بست تا بخوابد اما ديگر چشمانش را به اميد رويايي تازه باز نكرد.

خود را به ستاره خیالت بسپار

sinaaghazadeh1 — Sat, 19 Jan 2008 07:06:18 GMT

پسرک در جاده -۲

فرداي آن روز سرحال تر از خواب بيدار شد.كمي به آسمان نگاه كرد.كمي ابر در آسمان ديده مي شد.برخاست و به راه افتاد.ساعت ها راه رفت تا اين كه خسته شد.خورشيد هم به وسط آسمان آمده بود.به نزديك دريا رفت ودر ساحل دريا نشست.بادي نسبتا آرام شروع به وزيدن كرد.امواج دريا بر روي هم سوار شدند اما پسرك همان جا ماند.باد كاغذي را همراه با خود آورد و كنار دست پسرك گذاشت.پسرك كاغذ را برداشت و خواند.بر روي كاغذ نوشته شده بود :

(( به دنبال خيالت حركت كن .چون خيالت مانند ستاره ي درخشان راه را به تو نشان مي دهند. ))

پسرك اين را خواند و به فكر فرو رفت.نمي دانست كي اين نامه را نوشته است.به هر حال بعد از كمي فكر كردن بلند شد و به راه افتاد.انگار دوباره علاقه زيادي به دست آورده بود.احساس مي كرد كسي كنارش ايستاده است و دارد او را نگاه مي كند.پيش خود گفت كه شايد رويا باشد.پسرك همچنان كه پيش رفت پرسيد:تو كي هستي؟مرد غريبه پاسخ داد :من همان كسي هستم كه آن نامه را به تو نوشت.پسرك پرسيد براي چه آن نامه را به نوشتي ؟مرد غريبه پاسخ داد :براي اين كه من خيال تو هستم و مي خواستم تو را راه نمايي كنم.مردغريبه اين را گفت و ديگر ديده نشد.ديگرغروب شده بود و پسرك خسته شده بود.براي همين روي سنگي نشست و به غروب خورشيد نگاه كرد.بعد از اين خورشيد غروب كرد ،پسرك سرش را بر روي بالش كذاشت و به تمامي اتفاق هاي آن روز فكر كرد.به آن نامه و به مرد غريبه .