تا لحظه ای از رویای پیرزن دور شوم

تا لحظه ای افکارهای کودکانه ی پسرک را فراموش کنم

می خواهم پلک هایم را بر روی هم بگذارم

تا لحظه ای به واقعیت خود بپیوندم

تا لحظه ای به واقعیت خود بپیوندم این آخرین جمله ی یک شاعر غریب بود شاعری که رویای همه را می دانست ولی هیچ کس رویا او را نمی دانستن٬شاعری که لحظه های پیرزن برایش عزیز و افکار کودکانه ی پسرک برایش مهم بود زیرا رویای خود را اینگونه می ساخت پس من هم می نویسم :

شاعر لحظه های مرگ

شاعر لحظه های تنهایی

شاعر پسرکی او را نمی شناخت

شاعر رویای پیرزن

و شاعر من

شاعری که با او سخن ها گفته ام

و هیچ وقت نفهمیدم که چه گفتم

شاعری که من او را برای خود ساختم

شاعری غریب که هیچ وقت نبود